چهاردیواری

برگ ریزان

برگ همه درخت ها هیچ وقت نمی ریزد…. حتی توی سردترین زمستانها.

توی این شب های سرد زمستانی یک هویج را بگذارید روی بخاری خانه تان و حدودا نیم ساعت تا چهل دقیقه بعد بعد بروید سراغش.

*

پدر معجزه میکنند با ابتکاراتشان.

ما چون شما شهید فروشی نمی‌کنیم

فریاد را اسیر خموشی نمی‌کنیم

با محتسب که ساغر ما را شکسته است

همجوشی و مذاکره‌نوشی نمی‌کنیم

ما شاعریم و نان سیاست نمی‌خوریم

در حزب باد خانه‌به‌دوشی نمی‌کنیم

اهریمنانه لاف سروشی نمی‌زنیم

آهنگرانه مار به دوشی نمی‌کنیم

ما آرمان میثم خرمافروش را

هرگز فدای زهدفروشی نمی‌کنیم

یا بوسه بر اناالحق حلاج می‌زنیم

یا ادعای دار به دوشی نمی‌کنیم

میراث ما ز عشق رجزهای سرخ ماست

ما چون شما شهیدفروشی نمی‌کنیم

مرحوم دکتر رحمدل

*

فرمود که عالم به زمان را فتنه ها حریف نمی شوند.

بسیار خوشحال شدم که شعری از استاد رحمدل عزیز را شنیدم و خوشحال تر که به جا خوانده شد.

ظاهرا یکی از همشهری ها (رشتی) بچه اش را روانه می کند لندن تا زبان انگلیسی بیاموزد و یک سال بعد که میرود به کالج پسرش تا ببیند که فرزندش چقدر در درس زبان پیشرفت کرده است. همینکه به حیاط کالج وارد می شود می بیند که بچه دارند هوار میکشند که:  ئ ِ ! مم تقی! تی پئر بامو! (هی محمد تقی بابات آومده!)

*

این پیامک ظاهرا برای برادر کوچکمان در نزدیکی های صبح آمده بود و خب به حقیقتی جالب اشاره می کند که بچه های گیلان را اگر آن سر دنیا هم که بفرستی نه تنها زبانشان را حفظ می کنند بلکه در توسعه این زبان شیرین از هیچ کوششی فروگذاری نمی کنند.

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان

هزار باده ناخورده در رگ تاک است

یکی از همسایه ها که دستش کج بود شب رفته بود بالای درخت که بپرد توی خانه طرف. صاحب خانه که از سر و صدا بیدار شده بود متوجه می شود و صدا میکند که: فلانی آنجا چه می کنی!؟

و “آقا دزده”ی ماجرای ما جواب می دهد که: آمده ام کمی به بچینم!

و صاحب خانه فریاد می کند که: آخر کدام فلان فلان شده ای تا حال روی درخت صنوبر به چیده که تو دومی اش باشی!؟

*

یکی برای دوستش تعریف می کرد که یک روز توی جنگل یک شیر به سراغم آمد و من میان دو چشم شیر را هدف گرفتم و ماشه را چکاندم و تیر خارج نشد شیر نزدیک تر آمد و من دوباره ماشه را چکاندم و شلیک نکرد هر بار شیر قدمی نزدیک تر می آمد و من ماشه را می چکاندم و اسلحه کار نمی کرد تا اینکه شیر به دو قدمی من رسید و من لیز خوردم و از لای پاهای شیر رد شدم و دویدم و در رفتم.

طرف برگشت به دوستش گفت: تو چقدر شجاعی!؟ یعنی واقعا از شیری که به طرفت می آمد نترسیدی!؟

یارو برگشت و گفت: پس فکر کردی روی چه چیزی لیز خوردم!؟

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست!؟

که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم.

ـ: مزاحم نباشم خانوم!

ـ: بیا بالا آقا! مراحمی! این چه حرفیه.

ـ: ممنون! خیلی متشکر. کجا تشریف می برید؟

ـ: ما میریم انزلی اما اول میریم آستانه یک کاری داریم.

ـ: پس من تا آستانه مزاحم اوقات می شم.

ـ: خواهش می کنیم…. شما کادرید یا وظیفه!؟

ـ: بنده! وظیفه!

ـ: ما هم البته نظامی بودیم. ما در نیروی دریایی بودیم و عمده کار ما با وظیفه ها بود. امور مربوط به وظیفه های نیروی دریایی را داشتیم. سال ۷۶ هم بازنشست شدیم.

ـ: با چند سال سابقه!

ـ: ۲۶ سال!

ـ: پس سال شروع به خدمت شما سال ۴۹-۵۰بوده!

ـ: سال ۴۹٫

ـ: درجه دار بودید یا کارمند!؟

ـ: کارمندان نظامی بودیم!

ـ: پس رتبه داشتید؟

ـ: بله!

ـ: با چه رتبه ای بازنشست شدید!؟

ـ: رتبه ۱۴٫

ـ: می شه معادل سرگردی!

ـ: آفرین.

.

.

.

ـ: راه خیلی طولانی نشد!؟ داریم درست می ریم!؟

ـ:بله دارید درست می رید ولی با سرعت چهل کیلومتر یک کمی خب طول می کشه!

ـ: پس یه کم گاز بدیم بهتره!

ـ: صد البته! منتها احتیاط هم بفرمایید!

.

.

.

ـ: خیلی ها زیر دست ما خدمت کردند… یکی آقای …. مجری تلوزیون در شبکه بارانه. همین آقای قلی پور که الان براش چند تا تابلوی گنده زدند توی رشت سرباز من بود. دیپلم وظیفه بود نامه می برد، می آورد. همیشه فرار می کرد. بهش می گفتم فرار نکن پسر برات بد می شه. اضافه خدمت می خوری… می گفت امام گفته سربازا فرار کنن، منم فرار می کنم که به امام خدمت کنم. من سرباز امامم… بعد دیدم براش خوب شده واسش تابلو زدند … تیمسار شده…

ـ: خب البته این بندگان خدا وقتی داشتند می جنگیدند که درجات نظامی نداشتند بعدها به نسبت موقعیتی که داشتند و مسئولیت هایی که داشتند بهشون درجه دادند…

*

خب در اینجا ما دیگر رسیده بودیم آستانه و باید پیاده می شدیم.

*

نکته اخلاقی اینکه اگر آدم حالیش باشد، در خدمت طاغوت هم باشد باز می داند که چطور به امامش خدمت کند.

*

*

یک نکته کاملا بی ربط اینکه ستاد کنگره سرداران و هشت هزار شهید استان گیلان یک مراسم نکوداشتی برگزار کرد برای عملیات کربلای پنج و در آن از سرداران و فرماندهان این نبرد یاد و ذکری شد. که البته خوب است و لازم و بسیار لازم. و در اینجا و  چند جای دیگر از این نکوداشت به عنوان اولین نکوداشت شهدای کربلای ۵ یاد شد.  اما عزیزان بزرگوار متولی فرهنگ شهادت و جهاد باید یادشان باشد که قرار نیست در مصاحبه هایشان کارهای دیگران به هیچ انگاشته شود و تلاش های  فردی و جمعی ای که در استان توسط هیات ها و افراد دلسوزی صورت می گیرد کم ارزش شود. حداقل بنده بیش از چند سال است که در خاطر دارم که عزیزان هیئت الشهدای رشت با همیاری و همفکری هم بزرگداشتی از شهدای کربلای ۵ را با هزینه های شخصی و به صورت داوطلبانه انجام می دهند. و مراسمات بزرگ و در خور این عزیزان هم انجام می دهند. مراسم همین امسالشان هم در مهدیه رشت بود.

به هر حال امیدوارم که دوستان اجر همدیگر را ضایع نگردانند.

نخبه بی بصیرت مایه ننگ ملت!

شعاری بود که بعد از حوادث انتخابات در اجتماعات به گوش می رسید. مساله اینجاست که ما هر چه چوب می خوریم از همین آدم هایی است که یک دکترایی از یک جایی تهیه می کنند و شما هر چه می خواهی طرف را حالی کنی که برادر بیراهه می روی دکترای علوم سیاسی اش را می کشد به رخت که من دکترای توسعه سیاسی دارم. نکته نغز ماجرا اینجاست که طرف دکترای علوم سیاسی دارد و می فرماید که مردم بیایند پیامک بزنند ببینیم حق با کسیت! شما را به هر که می پرستید آدم به این آدم چه بگوید!؟

انتخابات با این طول و عرضش در کشور بر پا شد و آقایان جر زدند که تقلب شده. آن وقت ملت! بیایند با پیامک بگویند که حق با کیست!

در ضمن این دکتر توسعه هنوز نمی دانند که چند نفر موبایل دارند و چند نفر موبایل ندارند و چند نفر چند تا موبایل دارند.و اساسا با همه فراگیری که تلفن همراه دارد هنوز متعلق به مردم برخوردار است.